|
Alfred Schütz
Urodził się w Tarnopolu w 1910 w rodzinie postępowych Żydów, jego ojciec był prokurentem Banku Hipotecznego we Lwowie, później dyrektorem Towarzystwa Asekuracyjnego „Feniks” oraz kierownikiem administracyjnym „Kuriera Lwowskiego” – dziennika związanego ze Stronnictwem Demokratycznym. W czasie I wojny światowej Alfred przebywał u rodziny w Wiedniu, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wrócił do Lwowa, gdzie uczył się w II Gimnazjum Państwowym. Po zdaniu egzaminu maturalnego rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza, których jednak nie ukończył. Równocześnie rozpoczął studia muzyczne we Lwowskim Konserwatorium Muzycznym, które okazały się właściwą drogą jego życia.
Po studiach przez dwa lata odbywał praktykę w lwowskim oddziale Warszawskiego Banku Dyskontowego, nieustannie rozwijając się muzycznie, początkowo jako aranżer i akompaniator w studenckich i amatorskich zespołach muzycznych, z czasem jako kompozytor. Zmiana w jego życiu nastąpiła gdy związał się z cieszącym się ogromną popularnością programem rozgłośni lwowskiej Polskiego Radia - „Wesoła Lwowska Fala”.
Idąc za namową przyjaciół, jak przekazuje Ludwik Sempoliński w swej wspomnieniowej książce „Wielcy artyści małych scen” (Warszawa 1968), Schütz przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął współpracę z wieloma teatrami, m.in. z Teatrem Narodowym jako kompozytor i kierownik muzyczny, z popularnym teatrem operetkowym „8.15” jako kompozytor i kierownik muzyczny, z teatrami Wielka Rewia, Buffo, Cyrulik Warszawski. Jego muzyka cieszyła się wielkim powodzeniem, wydano kilkadziesiąt płyt gramofonowych z jego utworami. Wybuch II wojny światowej przerwał warszawską przygodę. Schütz postanowił powrócić do rodzinnego Lwowa, udało mu się wraz z Konradem Tomem założyć Teatr Miniatur. Wkrótce jednak okupacyjne władze sowieckie upaństwowiły teatr, a Schütz pozostał w nim w charakterze koncertmistrza.
|
Wraz z Tomem wyruszyli w głąb Związku Radzieckiego, głównie do republik azjatyckich, śladem Polaków wywożonych przez Sowietów. W chwili rozpoczęcia wojny niemiecko-sowieckiej przebywał w Kujbyszewie, dokąd przeniesiona była z Moskwy ambasada polska. W drodze do miasta Frunze, w Kirgizji chorował na tyfus. Pod koniec 1942 zgłosił się do Buzułuku, gdzie organizowała się armia gen. Władysława Andersa, został przyjęty i skierowany do pracy w Wydziale Informacji i Propagandy. Wspólnie z Henrykiem Goldem i Henrykiem Warsem prowadził kilkudziesięcioosobową orkiestrę, która z gronem rewiowych piosenkarzy i artystów dawała występy dla Armii Polskiej najpierw na Wschodzie, potem dla Teatru 2. Korpusu Wojska Polskiego na Zachodzie. Schütz przygotowywał i nagrywał także audycje nadawane dla Polaków z radiostacji w Bagdadzie, Jerozolimie, Kairze, Rzymie czy Florencji.
W maju 1944 podczas bitwy polskich oddziałów pod Monte Casino w ciągu jednej nocy skomponował muzykę do tekstu pieśni „Czerwone maki pod Monte Casino” autorstwa Feliksa Konarskiego. Dowiedziawszy się o upadku Powstania Warszawskiego skomponował muzykę do pieśni „Warszawo” – również autorstwa Konarskiego. W 1947 dzięki namowom Jerzego Petersburskiego wyemigrował do Brazylii, gdzie koncertowali jako duet fortepianowy, m.in. w Sao Paulo i Rio de Janeiro. Schütz nadal komponował oraz prowadził działalność pedagogiczną.
W 1961 powrócił do Europy, zamieszkał w Monachium. Współpracował z sekcją polską Radia „Wolna Europa”, komponował muzykę dla radia, m.in. dla „Podwieczorków przy mikrofonie”, a także piosenki, m.in. dla Wiery Gran, Zofii Terne i Mieczysława Fogga. Spisywał wspomnienia, których fragmenty zostały opublikowane w „Orle Białym” (Londyn 1986) i w „Dzienniku Pojezierza” (Olsztyn 1995). Zmarł w Monachium w 1999.
Zapraszamy do dyskusji na temat "Alfred Schütz"
|
|