|
Henryk (Henoch) Barczyński (Barciński)
Malarz, grafik, ilustrator. Urodził się w Łodzi w 1896 w rodzinie ubogiego krawca. Początkowo kształcił się w prywatnej szkole rysunków Jakuba Kazenbogena w Łodzi, a następnie w latach 1915-1916 u Henryka Glicensteina w Warszawie. Debiutował na Salonie TZSP. W latach 1919-1926 odbył studia w akademii drezdeńskiej u Otto Gussmanna i Roberta Sterla. W 1925 otrzymał pierwszą nagrodę na konkursie Czerwonego Krzyża w Paryżu.
Przez pewien czas związany był z literacko-artystyczną grupą ekspresjonistów Jung Jidysz. Barczyński pozostawał pod wpływem malarstwa Marca Chagalla i Oskara Kokoschki. Tematykę swym prac czerpał z tradycji żydowskiej oraz z życia codziennego Żydów polskich. Do najsłynniejszych prac należą: „Nosiwoda”, „Święto kuczek”, Modlący się Żydzi”, „Żebrak przed bóżnicą”, „Głowa św. Jana”, „Madonna”.
|
Podróżował po Europie, odwiedził Francję, Włochy, Hiszpanię, w latach 1927-1933 przebywał w Berlinie, następnie powrócił do Łodzi. W pracach, jakie powstały w tym czasie powraca realistyczny sposób budowania obrazu. W 1934 przygotował wystawę swych prac w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Plastycznych. Należał do ZZPAP w Łodzi. Wystawiał w Berlinie, Dreźnie, Tel-Avivie, Nowym Jorku. Kiedy wybuchła wojna, postanowił opuścić Łódź i udać się do Tomaszowa Mazowieckiego – nic nie wiadomo o jego dalszych losach. Prace Barczyńskiego znajdowały się w Miejskiej Galerii w Dreźnie, w Muzeum Gminy Żydowskiej w Dreźnie, w Muzeum miasta Tel Aviv. W Polsce w zbiorach ŻIH znajdują się: „Głowa dziewczynki”, „Mężczyzna z fajką”, „Mężczyzna siedzący” i „żebrak bez nóg na wózku”.
Zapraszamy do dyskusji na temat "Henryk (Henoch) Barczyński (Barciński) "
|
|