|
Glucksbergowie
Glucksberg Krystian Teofil (1796-1876)
Zarządzał krzemienieckim przedsiębiorstwem ojca do 1828 r. Prowadził ostrą konkurencję z J. Zawadzkim, którą ostatecznie wygrał zdobywając tytuł typografa i księgarza Uniwersytetu Wileńskiego. Po zamknięciu uniwersytetu posiadał tytuły księgarza i typografa Cesarsko-Medyko-Chirurgicznej Akademii, Szkół Białoruskiego Okręgu w Kijowie oraz Wileńskiego Okręgu Naukowego. Założył księgarnię i drukarnię w Wilnie, a w 1846 ich filie w Kijowie. Wprowadził też sprzedaż domokrążną po dworach polskich na prowincji, w ten sposób do rąk czytelników trafiło pierwsze wileńskie wydanie dzieł A. Mickiewicza. Glucksberg wydał m.in. „Dzieła” K. Brodzińskiego (t.1-10 w latach 1842-44), M. Grabowskiego „Literaturę i krytykę”, „Koliszczyznę i stepy”, „Korespondencje literacką”, „Pamiętniki” J.Ch. Paska, niektóre utwory Kraszewskiego, H.Rzewuskiego, W.Syrokomli. Drukował również czasopismo „Atheneum” (do 1848) i tłoczył wydawaną przez A.H. Kirkora „Tekę wileńską”. Wraz z bratem Augustem Emanuelem Glucksbergiem podjął w latach 1836-1840 inicjatywę wydawania „Encyklopedii Powszechnej”. Ukazały się jednak tylko tomy 1-4 oraz część tomu 9 z powodu braku prenumeratorów, na co z kolei wpłynęło postępujące zubożenie społeczeństwa w wyniku represji popowstaniowych.
W 1845 Glucksberg wzbogacił swą drukarnię o prasy i czcionki oficyny bazylianów w Wilnie, które zakupił. W 1858 posiadał podwójną maszynę pośpieszną, walcownię do satynowania papieru, a także bogaty zasób typograficzny umożliwiający drukowanie w różnych językach. W przeciwieństwie jednak do reszty rodziny Teofil kierował się w swej polityce wydawniczej jedynie zyskiem ekonomicznym, co doprowadziło do nieuchronnego upadku - źle opłacani autorzy nie godzili się na zawieranie z nim umów, a niedbała edycja mimo dość nowoczesnego sprzętu, jaki posiadał - odstraszała czytelników. Ostatecznie w 1859 sprzedał podupadłą i obciążoną długami drukarnię wileńską A. H. Kirkorowi, natomiast obie księgarnie żytomierskiemu Stowarzyszeniu Księgarsko-Wydawniczemu.
Glucksberg August Emanuel (1804-1881)
Praktykę odbył w firmie ojca i prawdopodobnie u F. Didota w Paryżu. W 1830 rozwinął założoną przez ojca Natana Glucksberga odlewnię czcionek, następnie sprzedał ją Bankowi Polskiemu. Sam przejął po ojcu księgarnię i otworzył przy niej wypożyczalnię książek. Od 1832 prowadził działalność nakładową. Wydał wiele pozycji głównie z zakresu gospodarstwa wiejskiego, literatury pięknej, historii, pedagogiki i nauk ścisłych, m.in. „Dzieła” J. Śniadeckiego, „Obraz historii powszechnej” L. Rogalskiego, „dzieje Jana Sobieskiego” N. Salvandy’ego. Był współwydawcą tygodnika „Magazyn Powszechny”. Wspólnie z bratem Krystianem Teofilem ogłaszał „Encyklopedię Powszechną” - przedsięwzięcie nie zakończyło się jednak sukcesem. W 1846 zaprzestał działalności księgarskiej, wyprzedał wszystkie wydawnictwa, które posiadał na składzie, zarówno własne jak i kosztowne edycje paryskie. Zmarł w Berlinie.
Glucksberg Gustaw Leon (1807-1870)
Najmłodszy syn Natana. Praktykę odbył w Krzemieńcu, w firmie ojca, którą kierował w latach 1828-1831. W 1839 założył w Warszawie przy ulicy Senatorskiej księgarnię nakładową, następnie przeniósł ją do lokalu przy Miodowej, gdzie sąsiadowała ona z księgarnią Augusta Emanuela Glucksberga. Gustaw Leon wydawał literaturę piękną, w tym przekłady np. „Hrabia de Monte Christo” A. Dumasa w tłum. K. Witte, „Pamiętniki pogrobowe” F. Chateaubrianda w tłum. L. Rogalskiego. Jego nakładem ukazywały się publikacje o charakterze pedagogicznym, np. seria „Biblioteczka dla dobrych dzieci”. Wielką pasją G.L. Glucksberga była numizmatyka, udzielał porad i pośredniczył w kupowaniu zbiorów numizmatycznych. W latach 50-tych jego księgarnia zaczęła podupadać. Ostatecznie Gustaw Leon wycofał się z działalności wydawniczej i osiadł na wsi.
|
Glucksberg Jan (1784-1859)
Młodszy brat Natana Glucksberga. Praktykę księgarską odbył najprawdopodobniej w firmie brata. Własną działalność rozpoczął w 1830.
Około 1834 założył własną księgarnię przy ul. Przejazd, od 1837 przeniósł ja na ulice Miodową. Księgarnia ta zwana była Księgarnią Szkół Publicznych. Na mocy umowy z 1838 z Radą Administracyjną Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, Duchownych i Oświecenia Publicznego Glucksberg zobowiązany był do dostarczania dla bibliotek szkolnych książek z księgarń rosyjskich oraz do stworzenia w Warszawie publicznej „biblioteki do czytania”. Z umowy tej wywiązał się i czytelnia taka została uruchomiona, jej księgozbiór liczył pierwotnie ok. 2 tys. woluminów, był jednak co roku rozszerzany. Wydał m.in. „Pamiętniki o królowej Barbarze” M. Balińskiego, „Zasady i całość wiary katolickiej” K. Frankowskiego, „ Encyklopedie obrazową systematyczna” pod red. F. Bentkowskiego, „Numizmatykę krajową” K. W. Bandkie-Stężyńskiego. Wprowadził na rynek pierwsze tygodniki ilustrowane takie jak „Magazyn dla dzieci”, „Magazyn Mód” i „Kosmoramę Europy (w 1841 połączoną z „Magazynem Powszechnym”). Jan Glucksberg był aktywnym członkiem zarządu Gminy Starozakonnych i rady Opiekuńczej Szpitala Starozakonnych w Warszawie. W czasie powstania listopadowego w 1831 zaangażował się w ruch narodowowyzwoleńczy i należał do Stołecznej Gwardii Narodowej. Po śmierci Jana Glucksberga firmę prowadził jego zięć Samuel Lewental, który ostatecznie przejął drukarnię i wydawnictwo w 1863.
Glucksberg Michał (1838-1907)
Syn Jana Glucksberga, ukończył gimnazjum filologiczne w Warszawie. W 1859 przejął na własność księgarnię J. Zawadzkiego i J. Węckiego i prowadził ją pod nazwą „Księgarnia i Skład Nut Muzycznych Michała Glucksberga”. Znaleźć w niej można było zarówno publikacje w języku polskim jak i w językach obcych, o różnej treści: były tam książki szkolne, religijne, literatura piękna. Przy księgarni funkcjonowała również wypożyczalnia książek polskich, francuskich i angielskich.
Michał Glucksberg prowadził także działalność wydawniczą, m.in. opublikował „Historię literatury polskiej” Juliana Bartoszewicza, Pisma św. Starego i Nowego testamentu z ilustracjami G. Dorego, powieści T.T. Jeża, J. I. Kraszewskiego, N. Żmichowskiej, W. Hugo. Był tez wydawcą czasopism: „Kmiotek” pod redakcją W. L. Anczyca, a następnie J. K. Gregorowicza oraz posiadającego rzesze wiernych czytelniczek tygodnika ilustrowanego dla kobiet pt.: „Bluszcz” pod red. M. Ilnickiej. Do najciekawszych edycji Michała G. należą albumy pt.: „Muzeum sztuki europejskiej” i „Galerie włoskie”, zawierają one artystycznie wykonane kopie dzieł sztuki oraz życiorysy i portrety słynnych malarzy. W 1875 sprzedał księgarnię, nie zaprzestał jednak działalności nakładczej wydając rocznie ok. 20 książek. Zasłynął jako wydawca dzieł J. I. Kraszewskiego jako członek Spółki Wydawniczej Księgarzy, która opublikowała 29 tomów „Powieści historycznych”. Był ostatnim księgarzem z rodu Glucksbergów.
Zapraszamy do dyskusji na temat "Glucksbergowie "
|
|