|
Sądownictwo nad Żydami
sądownictwo nad Żydami, praktyka sądownicza stosowana w Polsce w stosunku do wyznawców judaizmu. W okresie staropolskim nie został stworzony jednolity system sądownictwa nad Żydami, co wynikało z różnic w statusie prawnym ludności żydowskiej, na który miało wpływ ustawodawstwo królewskie, szlacheckie i kościelne, a także prawo żyd. określone w Torze.
|
Najstarsze przywileje poddawały Żydów wyłącznej władzy sądowniczej króla, którą w jego imieniu sprawował wojewoda bądź w jego zastępstwie specjalny urzędnik, sędzia żydowski. Do jego kompetencji należało rozsądzanie zatargów między Żydami a chrześcijanami, co oznaczało, że ludność żyd. została wyłączona spod władzy sądownictwa miejskiego.
Ustalone zasady prawne nie były zawsze przestrzegane, Żydów niekiedy pozywano przed sądy miejskie. Stawali nawet przed Trybunałem Koronnym, który był najwyższą instancją sądową dla szlachty. W 1539 Zygmunt I Stary zrzekł się władzy sądowniczej nad Żydami zamieszkującymi w dobrach prywatnych, przekazując ją właścicielom tych dóbr. Wewnętrzne konflikty między Żydami były na ogół rozpatrywane przez sądownictwo żydowskie.
H.W.
|
w internecie
Tekst zamieszczony obok pochodzi z książki
"Historia i kultura Żydów polskich. Słownik",
autorstwa Aliny Całej, Hanny Węgrzynek i Gabrieli Zalewskiej,
wydanej przez WSiP
|